മഴ നനഞ്ഞ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ

നിലാവൊളി നനഞ്ഞ നീലാംബരി – ഹൃദയവീണ-My Words🖋️

Love, Fantasy, GOLDEN PEN 26 · 74 അധ്യായങ്ങൾ

📖 ഈ കഥയുടെ മുഴുവൻ അധ്യായങ്ങളും അക്ഷരത്താളുകളിൽ വായിക്കാം →

അധ്യായം 1 – ഭാഗം – 1

നഗരത്തിലെ വലിയ ബിസിനസ്സുകാരൻ. ഒരു നിമിഷം… അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ ഉടക്കി. ആരായിരുന്നു അവൾ?

ആ വർഷത്തെ ആദ്യ മഴയായിരുന്നു അത്.
ആകാശം മുഴുവൻ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ആകാശത്തെ കീറി കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഭൂമിയാകെ ഒരു നിമിഷം വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങുകയും അടുത്ത നിമിഷം വീണ്ടും ഇരുട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി നിൽക്കുന്ന ഒരു പഴയ വീട്ടിലെ ജനലരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു നീലാംബരി.
മഴ അവൾക്ക് എന്നും ഒരു വികാരമായിരുന്നു.
ചിലർക്കത് വെറും വെള്ളത്തുള്ളികളായിരിക്കാം. പക്ഷേ നീലാംബരിക്ക് മഴ ഓർമ്മകളായിരുന്നു… സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു… ചിലപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയാത്ത വേദനകളും.
“മോളേ… എത്ര നേരമായി അവിടെ നിൽക്കുന്നു?”
അമ്മ മാലിനിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
“ഒന്നുമില്ല അമ്മേ… മഴ കാണുകയായിരുന്നു.”
“മഴ കാണാൻ ജീവിതം മുഴുവൻ ഉണ്ട്. ആദ്യം ഈ ചായ കുടിക്ക്.”
മാലിനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കപ്പ് അവൾക്ക് നൽകി.
നീലാംബരി കപ്പ് വാങ്ങി അമ്മയുടെ തോളിൽ തല ചായച്ചു.
“അമ്മേ…”
“എന്താ?”
“നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ഒരിക്കൽ നല്ല ദിവസങ്ങൾ വരുമല്ലേ?”
മാലിനിയുടെ മുഖത്തെ ചിരി ഒരു നിമിഷം മങ്ങി.
“വരും മോളേ… തീർച്ചയായും വരും.”
പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുകളാണുള്ളതെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഒരു അപകടത്തിൽ നീലാംബരിയുടെ അച്ഛൻ ദേവദാസ് മരിച്ചിരുന്നു.
അതിനുശേഷം ആ കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്തവും മാലിനിയുടെ തോളിലായി.
കഷ്ടപ്പെട്ട് മകളെ പഠിപ്പിച്ചു.
ഇപ്പോൾ നീലാംബരി ഒരു സംഗീത അധ്യാപികയാണ്.
ശമ്പളം വലിയതൊന്നുമല്ല.
എന്നാൽ അമ്മയ്ക്കും മകൾക്കും ജീവിക്കാൻ അത് മതിയായിരുന്നു.
“അമ്മേ… ഞാൻ സ്കൂളിലേക്ക് പോകട്ടെ.”
“കുട എടുത്തോ.”
“ഇല്ല. മഴ നനഞ്ഞ് പോകാനാണ് ഇഷ്ടം.”
“നീ ഒരിക്കലും നന്നാവില്ല.”
അമ്മയുടെ ശാസന കേട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നീലാംബരി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
അതേ സമയം…
നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബിസിനസ് ഗ്രൂപ്പുകളിൽ ഒന്നായ റെയ്ഹാൻ ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഹെഡ് ഓഫീസിൽ ഒരു മീറ്റിംഗ് നടക്കുകയായിരുന്നു.
വലിയ കോൺഫറൻസ് ഹാളിൽ ഇരുന്നിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ഒരാളിലായിരുന്നു.
അയാൻ റെയ്ഹാൻ.
വെറും മുപ്പത് വയസ്സിനുള്ളിൽ തന്നെ ബിസിനസ് ലോകത്ത് സ്വന്തമായൊരു സ്ഥാനം നേടിയ യുവാവ്.
കറുത്ത ഷർട്ടും ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖവുമുള്ള അയാളെ കണ്ടാൽ പലർക്കും പേടിയായിരുന്നു.
“ഈ പ്രോജക്ട് ഞാൻ അംഗീകരിക്കില്ല.”
അയാന്റെ ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.
മുന്നിലിരുന്ന മാനേജർമാർ പരസ്പരം നോക്കി.
“സർ…”
“ലാഭം മാത്രം നോക്കിയാൽ പോരാ. അവിടെ താമസിക്കുന്ന നൂറോളം കുടുംബങ്ങളെ ഒഴിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പ്രോജക്ട് എനിക്ക് വേണ്ട.”
“പക്ഷേ കമ്പനിയ്ക്ക് വലിയ പ്രോഫിറ്റ് കിട്ടും.”
“ഞാൻ പറഞ്ഞത് വ്യക്തമാണ്.”
അയാൻ എഴുന്നേറ്റു.
മീറ്റിംഗ് അവസാനിച്ചു.
എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ അയാന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ വിഹാൻ അകത്തേക്ക് വന്നു.
“ബ്രോ…”
“എന്താ?”
“ഇന്ന് വൈകുന്നേരം പാർട്ടി ഉണ്ട്. മറക്കണ്ട.”
“ഞാൻ വരുന്നില്ല.”
“നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലല്ലോ.”
“എനിക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകണം.”
വിഹാൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.
“ജീവിതത്തിൽ കുറച്ച് സന്തോഷിക്കാനും പഠിക്കണം.”
അയാൻ വെറുതെ ചിരിച്ചു.
സന്തോഷം…
ആ വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ശൂന്യതയായിരുന്നു.
പുറമേ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഉള്ളിൽ അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം.
മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.
സ്കൂളിലെ ക്ലാസുകൾ കഴിഞ്ഞ് നീലാംബരി ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
കുട ഇല്ല.
മഴ തോർന്നുമില്ല.
ബസും വരുന്നില്ല.
“ദൈവമേ…”
അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് വേഗത്തിൽ വന്ന ഒരു കാർ വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചത്.
ചളിവെള്ളം മുഴുവൻ അവളുടെ വസ്ത്രത്തിലായി.
“ഹേയ്!”
ദേഷ്യത്തോടെ അവൾ വിളിച്ചു.
കാർ അല്പം മുന്നിൽ നിർത്തി.
വാതിൽ തുറന്ന് ഒരാൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
നീലാംബരിയുടെ കണ്ണുകൾ കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നു.
“ഡ്രൈവ് ചെയ്യാൻ അറിയില്ലേ?”
അയാൾ അവളെ നോക്കി.
ആ നിമിഷം സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനായി.
അവളും അയാളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
അയാൻ.
അയാൻ റെയ്ഹാൻ.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു പരിചയമില്ലാത്ത പെൺകുട്ടിയിൽ കുടുങ്ങി.
“സോറി…”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“സോറി പറഞ്ഞാൽ മതിയോ?”
“അബദ്ധത്തിൽ സംഭവിച്ചതാണ്.”
“അതെല്ലാം എല്ലാവരും പറയും.”
“ഞാൻ ശരിക്കും ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.”
നീലാംബരി കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി.
പിന്നെ മുഖം തിരിച്ചു.
“ശരി.”
അയാൻ തന്റെ കാറിൽ നിന്നൊരു ടിഷ്യൂ ബോക്സ് എടുത്ത് അവൾക്ക് നീട്ടി.
“ഇത് ഉപയോഗിക്കൂ.”
“വേണ്ട.”
“പ്ലീസ്.”
അവൾ ഒടുവിൽ അത് വാങ്ങി.
“താങ്ക്സ്.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അയാൻ ചിരിച്ചു.
നീലാംബരി ആദ്യമായി അവന്റെ ചിരി ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖത്തിന് ആ ചിരി ഒട്ടും അന്യമായിരുന്നില്ല.
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സും എന്തോ മറന്നു.
“ഞാൻ പോകട്ടെ.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“ബസ് വരുന്നതുവരെ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കാം.”
“എന്തിന്?”
“വീണ്ടും വെള്ളം തെറിപ്പിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും വന്നാൽ?”
അറിയാതെ അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അയാന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു അപരിചിതമായ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
അഞ്ച് മിനിറ്റിനുശേഷം ബസ് വന്നു.
നീലാംബരി ബസിൽ കയറി.
ബസ് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ജനലരികിൽ നിന്ന് അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
അയാൻ ഇപ്പോഴും അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവനും ബസ് പോകുന്നത് നോക്കുകയായിരുന്നു.
ബസ് കണ്ണിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൻ ആഴത്തിൽ ശ്വസിച്ചു.
“എന്താ അയാൻ?”
സ്വയം ചോദിച്ചു.
ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ വർഷങ്ങളായി ശൂന്യമായിരുന്ന അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ പുതിയത് മുളച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
അതേസമയം ബസിൽ ഇരുന്ന നീലാംബരിയും ജനലിലൂടെ മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു.
എന്തുകൊണ്ടോ ആ അപരിചിതന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ നിന്ന് പോകുന്നില്ല.
അവൾ സ്വയം ചിരിച്ചു.
“ഭ്രാന്ത്…”
എന്നാൽ ചില കൂടിക്കാഴ്ചകൾ അങ്ങനെയാണ്.
അവ ജീവിതത്തെ മുഴുവൻ മാറ്റിമറിക്കാൻ വരുന്നവയാണെന്ന് അപ്പോൾ ആരും തിരിച്ചറിയാറില്ല…
തുടരും…

📖 കഥ തുടരാം

“നിലാവൊളി നനഞ്ഞ നീലാംബരി”ന്റെ അടുത്ത അധ്യായങ്ങൾ
അക്ഷരത്താളുകളിൽ വായിക്കൂ →

CONTINUE READING

📱 അക്ഷരത്താളുകൾ ആപ്പിൽ വായിക്കൂ

• ✓ കൂടുതൽ സൗകര്യപ്രദമായ വായന
• ✓ പുതിയ അധ്യായങ്ങൾ കണ്ടെത്താം
• ✓ ഏകദേശം 7 MB മാത്രം

OPEN ANDROID APP

✍️ എഴുതി വരുമാനം നേടൂ

നിങ്ങളുടെ കഥകളും നോവലുകളും അക്ഷരത്താളുകളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കൂ. വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ച് നിങ്ങളുടെ എഴുത്തിലൂടെ വരുമാനം നേടാം.

ഇപ്പോൾ എഴുതിത്തുടങ്ങൂ →

✍️ ഹൃദയവീണ-My Words🖋️-ന്റെ കൂടുതൽ കഥകൾ →