അഹങ്കാരി

3695 Views

malayalam story

“ഇങ്ങനെ അഹങ്കാരിയായ ഒരു ഭാര്യയെ എനിക്കു വേണ്ട…”
ആ വാക്കുകള്‍ കോടതി വരാന്തയില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കോടതി വിവാഹമോചനം അനുവദിച്ചപ്പോള്‍ വിവേക് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവിടെ നിന്നും ഒരു പരാജിതയെ പോലെ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അയാളുടെ അമ്മ തന്നെ വിളിച്ചു. “ഇപ്പോള്‍ എങ്ങനെയുണ്ടെടീ, എന്‍റെ മോന്‍ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടില്ലേ. നിന്‍റെ അഹങ്കാരം കുറഞ്ഞില്ലേ?”

ഒന്നും മിണ്ടാതെ, ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ പോരുമ്പോള്‍ കാലുകള്‍ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നിനും മറുപടി പറയാതിരുന്നത് വാക്കുകള്‍ കിട്ടാഞ്ഞിട്ടായിരുന്നില്ല. അഹങ്കാരവും, തന്നിഷ്ടവും, പരപുരുഷബന്ധവുമെല്ലാം തെളിയിക്കപ്പെട്ട ഒരു പെണ്ണിനെ സമൂഹം എങ്ങനെ നോക്കിക്കാണുമെന്ന ഉത്തമബോദ്ധ്യം തനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മയെ പോലെയാകും എന്ന് പറഞ്ഞ് തന്‍റെ അമ്മുമോളെയും അവര്‍ തട്ടിയെടുത്തു. കഴുത്തിലെ താലി മാത്രം താന്‍ കൊടുത്തില്ല. ഇനിയങ്ങോട്ട് തനിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍, പരപുരുഷന്‍മാരില്‍ നിന്ന് സംരക്ഷണം നല്‍കാന്‍ ആ മഞ്ഞലോഹത്തിന് കഴിയും എന്ന് തനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

വീട്ടിലെത്തി ഷവറിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ നിന്ന് താന്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു വിവേക് പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍. താന്‍ അഹങ്കാരിയാണത്രെ! അതിന്‍റെ കാരണം ചികഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

അമ്മായിയമ്മ പോരും അമ്മായിയച്ഛന്‍ പോരും നാത്തൂന്‍ പോരും ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ പോരും ഒരുപോലെ സഹിച്ചതിനാലാണോ… അവരെല്ലാം ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകള്‍ക്കും പഴി കേട്ടിരുന്നത് താനായിരുന്നതിനാലാണോ… ജന്മദിനങ്ങള്‍ക്കും വിവാഹവാര്‍ഷികങ്ങള്‍ക്കും ജൂവലറികള്‍ തോറും തന്നെ കയറ്റിയിറക്കി ഒന്നും വാങ്ങാതിരുന്നിട്ടും തൊണ്ടയില്‍ വന്ന പിടച്ചിലിനെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തിയതിനോ… അമ്മക്ക് വള വാങ്ങിക്കൊടുത്തിട്ട് അമ്മയല്ലേ എന്ന് ന്യായം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ “ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയല്ലേ” എന്ന് ചോദിക്കാതിരുന്നതിനോ…

തന്‍റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയാല്‍ കേട്ടാലറക്കുന്ന തെറികള്‍ തന്നെയും തന്‍റെ അച്ഛനമ്മമാരെയും വിളിച്ചിട്ടും നാണമില്ലാതെ അയാളുടെ പിണക്കം മാറ്റാന്‍ ഏട്ടാ എന്നും വിളിച്ച് പിന്നാലെ നടന്നതിനോ…

തിളച്ച വെളിച്ചെണ്ണ തെറിച്ചു കൈ പൊള്ളിയപ്പോള്‍ മകളുടെ കൈ ഇതിനേക്കാള്‍ പൊള്ളിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത്. അമ്മുമോള്‍ വീണു വായില്‍ നിന്നും ചോര ഒഴുകിയപ്പോള്‍ മകളുടെ കുട്ടി വീണപ്പോള്‍ വന്ന ചോരയുടെ അത്രയും വന്നില്ലെന്നാണ് പറഞ്ഞത്.

നന്നാകില്ലെന്ന പ്രാകല്‍ സ്ഥിരമായപ്പോഴാണ് ഒരിക്കല്‍ താന്‍ ക്ഷമകെട്ട് പൊട്ടിത്തെറിച്ചത്. അന്നുമുതല്‍ അവര്‍ തന്നെ കുടുക്കാനുള്ള കരുക്കള്‍ നീക്കി. മകളുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ തന്‍റെ മുറിയിലേക്കയച്ച് അവിഹിതമെന്ന് പറഞ്ഞ് വിവേകിനെ അതിസമര്‍ത്ഥമായി അവര്‍ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. അല്ലെങ്കില്‍, അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാന്‍ അവന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. തന്നെ വിശ്വസിക്കാത്ത ഒരാളുടെ കൂടെ എങ്ങനെ ജീവിക്കാനാണ്. സങ്കടം വരുമ്പോള്‍ മോളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടക്കും. ഇനിയിപ്പോള്‍ അതുമില്ല…

അവസാനത്തെ തുള്ളി കണ്ണുനീരും ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയത്. മുടങ്ങിപ്പോയ പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കി. നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യത്തോടെ പഠിച്ചു, ഐഎഎസ് എന്ന മൂന്നക്ഷരം സ്വന്തമാക്കിയപ്പോള്‍ ആദ്യം ഓര്‍ഡറിട്ടത് മരുമക്കളെ ദ്രോഹിക്കുന്ന അമ്മായിയമ്മമാരെ കസ്റ്റഡിയിലെടുക്കാനായിരുന്നു. തന്‍റെ അമ്മയെ രക്ഷിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിക്കാന്‍ വിവേക് വന്നിരുന്നു.

തന്നെ കണ്ടു ഞെട്ടിപ്പോയ അയാളെ നോക്കി താന്‍ പറഞ്ഞു. “അമ്മ ദൈവമായിരിക്കാം. ഭാര്യയും അമ്മ തന്നെയാണ്. സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഭാര്യയെയും സംരക്ഷിക്കണം. അതിന് കെല്പില്ലാത്തവര്‍ വിവാഹം കഴിക്കരുത്.” ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലകുനിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം, എന്താണ് അഹങ്കാരമെന്ന്…

[സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ തെറ്റുകള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ കണ്ണടക്കുന്ന നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തം ഭാര്യയോട് ക്ഷമിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍, ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ എന്ത് നേടി.. ചിന്തിക്കുക… കണ്‍മുന്നില്‍ കണ്ട ഒരു ജീവിതത്തെ പകര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചതാണ്. തെറ്റുകള്‍ ക്ഷമിക്കുക…] #ആദില_റബീഹ്

©Copyright work - All works are protected in accordance with section 45 of the copyright act 1957(14 of 1957) and shouldnot be used in full or part without the creator's prior permission

Leave a Reply