മഴയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ആ അപരിചിതൻ

നീയെൻ നിലാ – ബഹിജ

Love, Suspense, Thriller · 21 അധ്യായങ്ങൾ

📖 ഈ കഥയുടെ മുഴുവൻ അധ്യായങ്ങളും അക്ഷരത്താളുകളിൽ വായിക്കാം →

അധ്യായം 1 – നീയെൻ നിലാ (part 1)

ഒരു വാഹനാപകടം… ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഓട്ടം… ആ രാത്രി മാറ്റിമറിച്ചത് അവരുടെ വിധിയായിരുന്നോ?

---

മഴയ്ക്ക് ചില പ്രത്യേക സ്വഭാവങ്ങളുണ്ട്.
ചിലപ്പോൾ അത് ഓർമ്മകളെ കഴുകിക്കളയും. ചിലപ്പോൾ മറന്നുവെന്ന് കരുതിയ വേദനകളെ വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടുവരും. ചിലപ്പോൾ രണ്ട് അപരിചിതരുടെ ജീവിതങ്ങളെ ഒരേ വഴിയിലൂടെ നടത്തിക്കും.

ആ രാത്രിയിലെ മഴ അങ്ങനെയൊരു മഴയായിരുന്നു.

ആകാശം മുഴുവൻ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ഇടയ്ക്കിടെ ഭൂമിയെ പകൽപോലെ തെളിയിച്ചിട്ട് വീണ്ടും ഇരുട്ടിലേക്ക് തള്ളിയിടുന്നു. മലഞ്ചെരിവുകളിലൂടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ് പോകുന്ന റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ വളരെ വിരളമായിരുന്നു.
രാത്രി ഒമ്പത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള സർക്കാർ സ്കൂളിൽ ആ ദിവസം കുട്ടികൾക്കായി സംഘടിപ്പിച്ച മെഡിക്കൽ ക്യാമ്പിൽ പങ്കെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു നില.
7 മണിക്ക് തീർന്ന പ്രോഗ്രാം ആണ്. എന്നാൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എമർജൻസി വന്നത് കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടി വന്നു.
സ്‌കൂട്ടിയിൽ ആണ് സാധാരണ വരുന്നത്. ഇന്ന് കുറച്ചപ്പുറത്തു വച്ച് അത്‌ പണി മുടക്കി.
എന്ത് ചെയ്യാൻ….
പിന്നെ വീട് എത്തും വരെ നടക്കാനേ പറ്റു.

തോളിൽ പഴയ അവളുടെ  ബാഗ് . അതിനുള്ളിൽ കുറച്ച് മെഡിക്കൽ പുസ്തകങ്ങൾ,  ഒരു കുട, പിന്നെ അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് ഹോസ്പിറ്റൽ മെഡിക്കൽസിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ പതിവ് മരുന്നുകൾ.
മഴ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുട തുറന്നിരുന്നു. എന്നാൽ കാറ്റ് അത്ര ശക്തമായിരുന്നതിനാൽ കുടയ്ക്ക് മഴയെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“ഇന്ന് നനഞ്ഞ് തന്നെ വീട്ടിലെത്തേണ്ടി വരും…”

സ്വയം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നടന്നു.
നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം അവൾക്ക് എപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഈ ഭൂമി പുതിയൊരു ജീവൻ പ്രാപിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും.
റോഡിന്റെ ഇരുവശവും റബ്ബർതോട്ടം. അതിനിടയിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം. അകലെ ഒരു വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തുന്ന പഴയൊരു പാട്ട്, മഴയുടെ കലമ്പലിൽ കൂടി ഇട മുറിഞ്ഞു കേട്ടു.
ആ നിമിഷം ലോകം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ശാന്തത ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നു!
ദൂരെ നിന്ന് ഒരു കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് അതിവേഗത്തിൽ അടുത്തുവരുന്നത് നില കണ്ടു.

“ഇത്ര വേഗമോ…?”
അവൾ റോഡിന്റെ അരികിലേക്ക് മാറിനിന്നു.
അതേസമയം എതിർവശത്ത് നിന്ന് ഒരു ലോറിയും എത്തുകയായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം…
കാറിന്റെ നിയന്ത്രണം തെറ്റി.
ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസുന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം.

“ച്ച്രീീീ…”
അടുത്ത നിമിഷം—
ധം…!
വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കാർ റോഡരികിലെ ഒരു വൻമരത്തിൽ ഇടിച്ചു നിന്നു.
ചില്ലുകൾ ചിതറിത്തെറിച്ചു.
ഇരുട്ടിനെ കീറി ഹോൺ തുടർച്ചയായി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ലോറി ഒന്ന് നിർത്തുക പോലും ചെയ്യാതെ ഓടിച്ചു പോയി.
നിലയുടെ ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം അവൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

“ദൈവമേ…”

പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അവൾ കാറിനടുത്തേക്ക് ഓടി.
മഴത്തുള്ളികൾ മുഖത്ത് ശക്തിയായി പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാറിന്റെ മുൻഭാഗം പൂർണമായി തകർന്നിരുന്നു.
ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഒരാൾ തല സ്റ്റിയറിങ്ങിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
നെറ്റിയിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകുന്നു.

“സാർ… കേൾക്കുന്നുണ്ടോ…?”
മറുപടിയില്ല.
കാറിന്റെ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
തുറന്നില്ല.
വീണ്ടും ശക്തിയായി വലിച്ചു.
ഇപ്പോഴും ഇല്ല.
ചുറ്റും ആരുമില്ല.
മൊബൈൽ എടുത്തു. സിഗ്നൽ വളരെ കുറവ്.
എങ്ങനെയോ അടിയന്തര സേവന നമ്പറിലേക്ക് വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
കണക്ഷൻ കിട്ടിയില്ല.
ഒരു നിമിഷം അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

“ഒരു മിനിറ്റ് വൈകിയാൽ പോലും ഒരുപക്ഷെ … ഈ മനുഷ്യൻ മരിച്ചുപോകും.”

ചില്ലിനകത്തു കൂടി കണ്ട അവ്യക്തമായ രക്തമൊഴുക്ക് കണ്ട് അവൾ പ്രെഡിക്ട് ചെയ്തു.

അവൾ റോഡരികിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒരു കല്ലെടുത്തു.
കാറിന്റെ വശത്തെ ചില്ലിൽ ശക്തിയായി അടിച്ചു.
ആദ്യ അടിയിൽ പൊട്ടിയില്ല.
രണ്ടാമത്തെ അടിയിൽ ചില്ല് തകർന്നു.
കൈയിൽ ചെറിയ മുറിവേറ്റു.
രക്തം ഒഴുകി.
അത് കാര്യമാക്കാതെ അവൾ അകത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി ലോക്ക് തുറന്നു.
വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു.
അകത്ത് ഇരുന്ന ആളെ ആദ്യമായി വ്യക്തമായി കണ്ടു.
മുപ്പതുകളുടെ തുടക്കമാകും പ്രായം.
വെളുത്ത ഷർട്ട് മുഴുവൻ രക്തക്കറ.
കയ്യിൽ വിലകൂടിയ വാച്ച്.
മുഖം കണ്ടാൽ നഗരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ആളാണെന്ന് തോന്നും.
നല്ല ആരോഗ്യവും സൗന്ദര്യവും ഉള്ള മുഖം.

നില അയാളുടെ പൾസ് ചെക്ക് ചെയ്തു.
ഓക്കേ ആണ്.
ബ്ലീഡിങ് ആണ് പ്രശ്നം.
നില പെട്ടന്ന് തന്റെ ബാഗിൽ കരുതിയിരുന്ന ഷാൾ എടുത്ത് അയാളുടെ കയ്യിലെ അധികം രക്തം ഒഴുകുന്ന മുറിവിൽ വച്ചു കെട്ടി.

ഉറക്ക ക്ഷീണം ആകുമോ? അതാണോ കാർ നിയന്ത്രണം വിട്ടത്?!!

“സാർ… കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”

അവൾ പതുക്കെ തോളിൽ തട്ടി.
ഒരു ചെറിയ അനക്കം.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
അവൻ വീണ്ടും ബോധംകെട്ടു.
അപ്പോൾ ദൂരത്ത് ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷയുടെ ലൈറ്റ് കണ്ടു.
നില റോഡിന്റെ നടുവിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.
രണ്ടുകൈയും ഉയർത്തി.

“ചേട്ടാ… നിർത്തൂ…!”

ഓട്ടോ പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്കിട്ടു.

“എന്താ മോളേ?”

“ആക്സിഡന്റാണ്. ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം.എമർജൻസി ആണ്.”

ഡ്രൈവറുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം സംശയം തെളിഞ്ഞു.

“പോലീസ് കേസാവുമോ…”

“ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ കേസ് ഒന്നുമില്ല, ഞാൻ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.. ചേട്ടന് ഒരു കുഴപ്പവും വരാതെ ഞാൻ നോക്കാം. ഒന്ന് വാ ചേട്ടാ…”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അയാൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
ഇരുവരും ചേർന്ന് പരിക്കേറ്റ യുവാവിനെ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയാണ് കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തത്.
അവന്റെ ശരീരം ഭാരമുള്ളതായിരുന്നു.
ഓട്ടോയിൽ കിടത്തുമ്പോൾ അവൻ അറിയാതെ നിലയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ബോധമില്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ സ്പർശത്തിൽ എന്തോ ഒരു ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആരെങ്കിലും വിട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയം.
നില പതുക്കെ അവന്റെ കൈയിൽ തട്ടി.

“ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല…നമുക്ക് വേഗം ആശുപത്രിയിലെത്താം…”

അവൻ കേട്ടോ ഇല്ലയോ എന്നറിയില്ല.
ഓട്ടോ മഴയെ കീറി ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു.
ആ രാത്രിയിൽ…
പരസ്പരം പേരുപോലും അറിയാത്ത രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം, അറിയാതെ ഒരേ കഥയുടെ ആദ്യ പേജ് തുറക്കുകയായിരുന്നു…

❤️❤️❤️❤️

ഓട്ടോറിക്ഷയുടെ ചക്രങ്ങൾ മഴവെള്ളം ചിതറിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുട്ടിനെ കീറി മുന്നോട്ടുപാഞ്ഞു.
ഡ്രൈവർ പരമാവധി വേഗത്തിൽ വാഹനമോടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വളവും തിരിയുമ്പോഴും നിലയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
അവളുടെ മടിയിൽ തലചായ്ച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു ആ അപരിചിതൻ.
മുഖത്തുകൂടി ഒഴുകുന്ന രക്തം മഴവെള്ളത്തിൽ കലർന്ന് അവന്റെ വെളുത്ത ഷർട്ടിലേക്ക് പടർന്നിരുന്നു.

“ചേട്ടാ… കുറച്ചുകൂടി വേഗം പൊയ്ക്കോ..ഞാൻ സൺ റൈസിൽ ആണ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്.. പക്ഷെ എമർജൻസി ആയത് കൊണ്ട് എളുപ്പം എത്തുന്ന ഹോസ്പിറ്റൽ പിടിക്കണം….”

“എത്താറായി മോളേ…”

ഡ്രൈവർ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
നില തന്റെ ദുപ്പട്ടയുടെ അറ്റം കീറി അവന്റെ നെറ്റിയിലെ മുറിവിൽ പതുക്കെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ കൈ വീണ്ടും അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചത്.
ബോധമില്ലെങ്കിലും ആ വിരലുകളിൽ ജീവൻ പിടിച്ചുനിൽക്കാനുള്ള ഒരു പിടിവാശിയുണ്ടായിരുന്നു.
നില ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ആ മുഖത്ത് എന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത ഒരു വിഷാദം…
എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ നിശ്ശബ്ദത…

“സാർ… ധൈര്യമായി ഇരിക്കൂ… എത്തിപ്പോയി…”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടതുപോലെ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ നേരിയതായി അനങ്ങി.

“…അ…മ്മ…”

അവ്യക്തമായ ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
അതോടെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദം.
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലെത്തി.
മഴയുള്ള രാത്രി ആയതുകൊണ്ട് ആശുപത്രി പതിവിലേറെ ശാന്തമായിരുന്നു.
ഓട്ടോ നിർത്തിയതും നില സഹായത്തിനായി ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

“സിസ്റ്റർ… ആരെങ്കിലും വരൂ… ആക്സിഡന്റ് കേസ്!”

അവളുടെ ശബ്ദം ഇടനാഴിയിലൂടെ മുഴങ്ങി.
രണ്ട് നഴ്സുമാരും വാർഡ്ബോയിയും ഓടിയെത്തി.

“സ്ട്രെച്ചർ… വേഗം!”

പരിക്കേറ്റ യുവാവിനെ അതിവേഗം അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ഒരു ഡോക്ടർ പരിശോധന ആരംഭിച്ചു.

“ബി.പി. താഴ്ന്നിട്ടുണ്ട്… രക്തസ്രാവം കൂടുതലാണ്… ഉടൻ ഐ.വി ഇടൂ…”
എല്ലാവരും തിരക്കിലായി.
വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന നിലയുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഒരു നഴ്സ് അടുത്തുവന്നത്.

“രോഗിയുടെ പേര്?”

നില നിശ്ശബ്ദയായി.

“എനിക്കറിയില്ല…”

“ബന്ധു?”

“അല്ല.”

“അപ്പോൾ?”

ഒരു നിമിഷം മടിച്ചശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു.

“റോഡപകടത്തിൽ കണ്ടതാണ്. ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചതാണ്.”

നഴ്സ് അതിശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

“അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പരിചയമില്ലേ?”

“ഇല്ല.”

ആ മറുപടി കേട്ട നഴ്സിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം ബഹുമാനം നിറഞ്ഞു.
ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പലരും അപകടം കണ്ടാലും നിർത്താറില്ല.
പക്ഷേ ഈ പെൺകുട്ടി…
സ്വന്തം കൈ മുറിഞ്ഞിട്ടും ഒരു അപരിചിതനെ രക്ഷിക്കാൻ ആശുപത്രിവരെ വന്നിരിക്കുന്നു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു.

“ഭയപ്പെടേണ്ട. ജീവന് ഇപ്പോൾ അപകടമില്ല. തലയിൽ ചെറിയ പരിക്കുണ്ട്. സമയത്ത് എത്തിച്ചതുകൊണ്ടാണ് വലിയ അപകടം ഒഴിവായത്.”

നില അറിയാതെ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“നന്ദി, ഡോക്ടർ…”

“പോലീസിനെ വിവരം അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബന്ധുക്കളെ അറിയിക്കണം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫോണുണ്ടോ?”

അപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്.
കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾ ഒരു മൊബൈൽ സീറ്റിനടിയിലേക്ക് വീണിരുന്നു.
അത് അവൾ തന്റെ ബാഗിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.

“ഉണ്ട്.”

ഫോൺ ഡോക്ടർക്ക് കൈമാറി.
ഫോണിന് പാസ്‌വേഡ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ അടിയന്തര ബന്ധപ്പെടേണ്ട നമ്പർ ലോക്ക് സ്ക്രീനിൽ തന്നെ കാണിച്ചു.

‘അമ്മ’

ഡോക്ടർ ആ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
ആദ്യ റിങ്ങിൽ തന്നെ കോൾ എടുത്തു.

“ഹലോ… ആദിത്യാ… എവിടെയെത്തി മോനെ?”

മറുവശത്ത് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം.
ഡോക്ടർ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“മാഡം… ഞാൻ ഡോക്ടർ വിനോദാണ്… ചെറിയൊരു വാഹനാപകടം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പേടിക്കേണ്ട. അദ്ദേഹം സുരക്ഷിതനാണ്…”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദത.
നിലയുടെ മനസ്സിലും എന്തോ ഒരു ഭാരം വീണു.
ആദിത്യൻ…
അതാണ് അവന്റെ പേര്.
പേരറിയാത്ത മനുഷ്യൻ ഇനി ഒരു മുഖം മാത്രമല്ല.
ഒരു പേരുമുണ്ട്…
ഒരാളെ കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മയുമുണ്ട്…
സമയം പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പുറത്ത് മഴയ്ക്ക് ഒട്ടും ശമനമില്ല.
നില ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മഴയിലേക്ക് നോക്കി.

‘അമ്മ ഇപ്പോൾ വിഷമിക്കുന്നുണ്ടാകും… ഇപ്പോൾ എത്തുമെന്നാണ് താൻ പറഞ്ഞത്.. വീണ്ടും വൈകുമ്പോൾ പേടിക്കുമല്ലോ.. പറയാനും വിട്ടു….’

അവൾ മൊബൈൽ എടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു.

“ഹലോ… മോളേ… എവിടെയാ?”

“അമ്മേ… ഒരു അപകടം പറ്റിയ ആളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കേണ്ടിവന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം.”

“അയ്യോ മോളെ ആർക്ക് അപകടം? മോൾക്ക് എന്താണ് പറ്റിയെ?നീ സുഖമായിരിക്കുന്നില്ലേ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ നിലയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നനഞ്ഞു.

“ഞാൻ സുഖമായി ഇരിക്കുന്നു. ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല. ഒരാളെ ഇവിടെ എത്തിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നെ ഉള്ളു. അമ്മ പേടിക്കണ്ട കേട്ടോ….”

“എന്നാൽ വേഗം വാ.”

“വരാം അമ്മേ.. ഇനിയിപ്പോൾ ഒത്തിരി വൈകിയില്ലേ.. ഒരു ടാക്സി വിളിച്ചു വന്നോളാം. പേടിക്കണ്ട കേട്ടോ. ഞാൻ എത്തിക്കോളാം.”

“ശെരി മോളെ “
കോൾ അവസാനിച്ചു.

അവൾ വീണ്ടും അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിന്റെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
അകത്ത് ഡോക്ടർമാർ തിരക്കിലായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവൾ ചിന്തിച്ചു.

‘ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കേണ്ട കാര്യമില്ല…’
പക്ഷേ കാലുകൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയില്ല.
എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ല.
ഒരു അപരിചിതന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചെന്ന സമാധാനമോ…
അതോ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം കണ്ട ആ വേദനയോ…
മഴത്തുള്ളികൾ ആശുപത്രി വരാന്തയുടെ അരികിൽ പതിച്ച് ചെറു സംഗീതം തീർക്കുകയായിരുന്നു.
ആ സംഗീതത്തിനിടയിൽ…
അകത്തെ കിടക്കയിൽ കിടന്നിരുന്ന ആദിത്യൻ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മങ്ങലാർന്ന കാഴ്ചയിൽ അവൻ ആദ്യം കണ്ടത്…
വാതിലിനപ്പുറം മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആ രൂപം തെളിമയോടെ കാണാൻ അയാൾ ശ്രമിച്ചു..
സാധിച്ചില്ല..
ആ മങ്ങിയ പെൺരൂപം ഇരുട്ടായി മാറി.

ഒരു നിമിഷം മാത്രം.
വീണ്ടും ഇരുട്ട് അവനെ വിഴുങ്ങി.

ആ നിമിഷം…❤️
അവന്റെ ജീവിതം എന്നെന്നേക്കുമായി മാറാൻ പോകുകയാണെന്ന് അവനോ… അവളോ… അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പുറത്ത് ആർദ്രമായ സംഗീതം പോലെ മഴ നിർത്താതെ പെയ്തു…

(തുടരും )

---

📖 കഥ തുടരാം

“നീയെൻ നിലാ”ന്റെ അടുത്ത അധ്യായങ്ങൾ
അക്ഷരത്താളുകളിൽ വായിക്കൂ →

CONTINUE READING

---

📱 അക്ഷരത്താളുകൾ ആപ്പിൽ വായിക്കൂ

• ✓ കൂടുതൽ സൗകര്യപ്രദമായ വായന
• ✓ പുതിയ അധ്യായങ്ങൾ കണ്ടെത്താം
• ✓ ഏകദേശം 7 MB മാത്രം

OPEN ANDROID APP

---

✍️ എഴുതി വരുമാനം നേടൂ

നിങ്ങളുടെ കഥകളും നോവലുകളും അക്ഷരത്താളുകളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കൂ. വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ച് നിങ്ങളുടെ എഴുത്തിലൂടെ വരുമാനം നേടാം.

ഇപ്പോൾ എഴുതിത്തുടങ്ങൂ →

---

✍️ ബഹിജ-ന്റെ കൂടുതൽ കഥകൾ →