ചില കണ്ടുമുട്ടലുകൾ യാദൃശ്ചികമല്ല…

അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്. സ്കൂൾ ജീവിതം അവസാനിച്ച് കോളേജ് ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുവെപ്പ്. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ, പുതിയ അധ്യാപകർ, പുതിയ അനുഭവങ്ങൾ—എല്ലാം അവനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

“അച്ചാ, ഞാൻ പോകാം,” ബസിൽ കയറുന്നതിന് മുൻപ് ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

അച്ഛൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“പഠനത്തേക്കാൾ നല്ല മനുഷ്യനാകാൻ ശ്രമിക്കണം മോനേ. ബാക്കി എല്ലാം പിന്നാലെ വരും.”

ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

ബസ് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ജനൽക്കരികിൽ ഇരുന്ന ആദിത്യൻ മഴയിൽ നനഞ്ഞ വഴികളെയും പച്ചപ്പിനെയും നോക്കി. ഓരോ കാഴ്ചയും അവനിൽ ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷ ജനിപ്പിച്ചു.

കോളേജിലെത്തുമ്പോഴേക്കും മഴ ശക്തമായിരുന്നു. ക്യാമ്പസിലാകെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ തിരക്ക്. ചിലർ ചിരിക്കുന്നു, ചിലർ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നു, ചിലർ ആദ്യദിവസത്തിന്റെ ഭയത്തിലും ആശങ്കയിലും നിൽക്കുന്നു.

ആദിത്യനും അതേ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

ക്ലാസിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെ പെട്ടെന്ന് ആരോ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു.

“സോറി!”

ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം.

അവളുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീണിരുന്നു.

“ഇല്ല, എന്റെ തെറ്റാണ്,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

അവൻ പുസ്തകങ്ങൾ എടുത്ത് അവൾക്ക് നൽകി.

“താങ്ക്സ്,” അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ആ ഒരു പുഞ്ചിരി അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു പ്രകാശം തെളിയിച്ചു.

“ഞാൻ മീര,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“ആദിത്യൻ.”

അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

അന്ന് അത് ഒരു സാധാരണ പരിചയം മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ പരിചയം ഒരുനാൾ അവരുടെ ജീവിതത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് ഇരുവരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

—

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ക്ലാസിലെ എല്ലാവരുമായി ആദിത്യൻ പതുക്കെ സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് അർജുൻ, നന്ദു, അഞ്ജലി എന്നിവർ അവന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി.

കോളേജ് ജീവിതം നിറങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകം പോലെയായിരുന്നു. ക്ലാസുകൾ, കാന്റീൻ ചർച്ചകൾ, അസൈൻമെന്റുകൾ, ആഘോഷങ്ങൾ—ഓരോ ദിവസവും പുതിയ ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിച്ചു.

എന്നാൽ ആ കൂട്ടത്തിനിടയിലും ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ പലപ്പോഴും മീരയിലേക്കായിരുന്നു.

മീര എല്ലാവരോടും സൗഹൃദപരമായി പെരുമാറുന്ന ആളായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും വിഷമിച്ചാൽ അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കും. ആരെങ്കിലും സഹായം ചോദിച്ചാൽ മടിയില്ലാതെ മുന്നോട്ട് വരും.

ഒരു ദിവസം ലൈബ്രറിയിൽ ഇരുന്ന് പഠിക്കുമ്പോൾ മീര അവന്റെ അടുത്തെത്തി.

“ഈ നോട്ട് ഒന്ന് തരാമോ? ഇന്നലെ ക്ലാസ് മിസ്സായി.”

“തീർച്ചയായും,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ സീരിയസ് ആണോ?”

“എന്താ?”

“എപ്പോഴും പുസ്തകവും പിടിച്ച് നടക്കുന്നത് കാണാം.”

ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.

“അങ്ങനെ തോന്നുന്നോ?”

“തോന്നുന്നില്ല. ഉറപ്പാണ്.”

ഇരുവരും ചിരിച്ചു.

ആ സംഭാഷണം ഒരു മണിക്കൂറോളം നീണ്ടു.

ആദിത്യന് അറിയാതെ തന്നെ മീര അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗമാകുകയായിരുന്നു.

—

അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴായിരുന്നു ഒരു സംഭവം.

കോളേജിലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് അപകടമുണ്ടായി. ആശുപത്രിയിൽ അടിയന്തരമായി രക്തം ആവശ്യമായി വന്നു.

വാർത്ത കേട്ട ഉടൻ മീര മുന്നോട്ട് വന്നു.

“ആർക്കെങ്കിലും രക്തം നൽകാൻ കഴിയുമോ?”

പലരും മടിച്ചു നിന്നു.

അപ്പോൾ ആദിത്യൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.

“എനിക്ക് കഴിയും.”

ആ നിമിഷം മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ബഹുമാനം തെളിഞ്ഞു.

“നന്ദി,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“അത് പറയേണ്ട കാര്യമില്ല.”

ആ ദിവസം ആദിത്യൻ മനസ്സിലാക്കി—ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ സന്തോഷം മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതിലാണെന്ന്.

—

വൈകുന്നേരം.

മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങി.

കോളേജിന്റെ പഴയ ലൈബ്രറി കെട്ടിടത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആദിത്യൻ മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് മീര അവന്റെ അടുത്തെത്തിയത്.

“മഴ ഇഷ്ടമാണോ?”

“വളരെ.”

“എനിക്കും.”

ചില നിമിഷങ്ങൾ ഇരുവരും നിശബ്ദരായി നിന്നു.

മഴത്തുള്ളികൾ നിലത്ത് പതിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.

പെട്ടെന്ന് മീര ചോദിച്ചു.

“ആദിത്യാ, നിനക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും  തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ ചില ആളുകളെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ലെന്ന്?”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

“അതെ… ചിലപ്പോൾ തോന്നാറുണ്ട്.”

മീര പുഞ്ചിരിച്ചു.

“എനിക്കും.”

ആ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ എന്തോ ഒരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു—

മീര തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു യാദൃശ്ചികത മാത്രമായിരുന്നോ? അതോ വിധി എഴുതിയ ഒരു പുതിയ കഥയുടെ തുടക്കമോ?