ചെറു കഥകൾ – ✨മഷി✨
Love, Suspense, Thriller · 27 അധ്യായങ്ങൾ
📖 ഈ കഥയുടെ മുഴുവൻ അധ്യായങ്ങളും അക്ഷരത്താളുകളിൽ വായിക്കാം →
അധ്യായം 1 – ഭ്രാന്തൻ
മരണമില്ലാത്ത ലോകത്ത് അവർ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു. എങ്ങനെ? Aksharathalukal-ൽ വായിക്കൂ!
മഴ പെയ്തു തോരാത്ത ഒരു ധനുമാസ രാവിലായിരുന്നു അവളുടെ വയറ്റിലെ അമരപ്പൂവു പോലൊരു ജീവനെയും കൊണ്ട് അമ്മു ഈ ലോകത്തോടു വിടപറഞ്ഞത്.
കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിന്ന അവന്റെ പ്രണയമെന്ന മഹാകാവ്യം, ആ നിമിഷത്തിൽ ആംബുലൻസിന്റെ സൈറൺ വിളികൾക്കിടയിൽ നിശ്ചലമായി.
രക്തം ഉറഞ്ഞുപോയ ആശുപത്രിയുടെ കട്ടിലിൽ, തണുത്തുവിറച്ച അമ്മുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ അവസാനമായി ചുണ്ടുകളമർത്തുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പൊട്ടിത്തകർന്നു. അവന്റെ തലച്ചോറിലെ ഏതോ നാഡീഞരമ്പുകൾ അറ്റുപോയി.
ലോകം അന്ന് അവനെ വിളിച്ചു: “ഭ്രാന്തൻ.”
മെഡിക്കൽ സയൻസ് അവന് ‘പോസ്റ്റ് ട്രൊമാറ്റിക് സൈക്കോസിസ്’ എന്ന പേരിട്ടു.
ഡോക്ടർമാർ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ശൂന്യതയെ രോഗത്തിന്റെ ലക്ഷണമായി കുറിച്ചു.
ബന്ധുക്കൾ അവൻ്റെ കൈകളിൽ വിലങ്ങണിയിക്കാൻ മുതിർന്നു.
എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ലോകം അവിടെയൊന്നും അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല;
അതൊരു പുതിയ പ്രപഞ്ചത്തിലേക്ക് പുനർജനിക്കുകയായിരുന്നു.
മേലൂരിലെ പഴയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ കിഴക്കേ അറ്റത്തുള്ള മുറി.
ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അതൊരു രോഗിയെ തളച്ചിട്ട ഇരുട്ടുമുറിയാണ്.
ജാലകങ്ങൾക്ക് അപ്പുറത്തുനിന്ന് ആളുകൾ അനുകമ്പയോടെയോ ഭയത്തോടെയോ അങ്ങോട്ട് നോക്കി.
എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥിന് അത് ഇരുട്ടുമുറിയായിരുന്നില്ല;
ആയിരം സൂര്യന്മാർ ഉദിച്ചുനിൽക്കുന്ന അവന്റെയും അമ്മുവിന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും കൊട്ടാരമായിരുന്നു.
പ്രഭാതത്തിൽ ജനലിലൂടെ ആദ്യത്തെ വെയിൽരശ്മി വീഴുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ കണ്ണുതുറക്കും.
അവനടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടക്കും.
“അമ്മൂ… എഴുന്നേൽക്കണ്ട. നീ കിടന്നോ, വയറ്റിൽ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുള്ളതല്ലേ… നല്ല ക്ഷീണം കാണും.” അവൻ പതുക്കെ വായുവിൽ കൈകൾ തഴുകി.
അവന്റെ വിരലുകൾ തൊട്ടത് വായുവിനെയല്ല, മറിച്ച് അവൻ്റെ സ്വന്തം ലോകത്തിലെ അമ്മുവിന്റെ സാരിത്തുമ്പിനെയായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മുറിയുടെ മൂലയിലുള്ള ചെറിയ മേശപ്പുറത്തേക്ക് നടക്കും.
അവിടെയൊരു പഴയ പ്ലാസ്റ്റിക് കപ്പും കുറച്ച് വെള്ളവുമുണ്ട്.
അവൻ അത് വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്തു.
“ഇതാ, ഇത് കുടിക്ക്. കുഞ്ഞിന് വിശക്കുന്നുണ്ടാവും. കാപ്പി ഞാൻ അല്പം കഴിഞ്ഞ് എടുത്തു തരാം.”
അവൻ ഒഴിഞ്ഞ വായുവിലേക്ക് ആ കപ്പ് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് ആ നിമിഷം വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിക്ക് ഒരു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മുഴുവൻ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു.
പുറത്ത് നാട്ടുകാർ പറയും,
“കണ്ടോ, അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കുന്നു, കേൾക്കാത്ത ആരോടോ ചിരിക്കുന്നു.”
പക്ഷേ, മുറിക്കുള്ളിൽ അവിടെ വലിയൊരു സംഭാഷണം നടക്കുകയായിരുന്നു.
അമ്മു അവനോട് പരാതികൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ അമ്മൂ നോക്കുന്നത്? ഞാൻ ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോകുന്നില്ല. നിന്നെയും കുഞ്ഞിനെയും തനിച്ചാക്കി എനിക്ക് എങ്ങോട്ടും പോകാൻ വയ്യാ.” അവൻ മുറിയുടെ മധ്യത്തിൽ ഇരുന്നു.
ഉച്ചയാകുമ്പോൾ അമ്മുവിന്റെ വയറ്റിൽ പതുക്കെ തലവെച്ചു കിടക്കും അവൻ.
തറയിലെ തണുത്ത സിമന്റിൽ തലവെച്ച്, അവൻ വായുവിൽ കൈകൾ കൊണ്ട് തലോടും.
“കേൾക്കാം അമ്മൂ… നമ്മുടെ വാവയുടെ മിടിപ്പ് കേൾക്കാം. അവനിപ്പോൾ എന്നെക്കാൾ സ്നേഹം നിന്നോടാണല്ലേ?” അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദക്കണ്ണീർ നിറയും.
ആളുകൾ കൊടുക്കുന്ന ഭക്ഷണപ്പാത്രം വാതിലിന്റെ അടിയിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, അവൻ അത് വളരെ ഭക്തിയോടെയേ തൊടൂ.
അവൻ ആ ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്നും ആദ്യത്തെ ഉരുളയെടുത്ത് വായുവിലേക്ക് നീട്ടും.
“കഴിക്ക് അമ്മൂ… നിനക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടാവും.” അവൻ നിർബന്ധിക്കും.
അമ്മു കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന് ഉറപ്പായ ശേഷമേ അവൻ ഒരു തരി പോലും നാവ വെക്കൂ.
സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന് പരിഭ്രമമാണ്.
അവൻ മുറിയുടെ മൂലയിൽ ചെന്ന് അമ്മുവിനെയും കുഞ്ഞിനെയും തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കും.
“പേടിക്കണ്ട അമ്മൂ… പുറത്ത് വലിയ മഴയും കാറ്റുമാണ്. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ആരും നമ്മളെ ഒന്നു ചെയ്യില്ല..”
ലോകം അവനെ അടിച്ചമർത്താൻ നോക്കിയപ്പോൾ, അവൻ കെട്ടിയുയർത്തിയ പ്രതിരോധമായിരുന്നു ആ ഭ്രാന്ത്.
ആ ഭ്രാന്തിൽ മരണമില്ലായിരുന്നു. അവിടെ രക്ത വാസനയുള്ള ആശുപത്രി മുറികളില്ലായിരുന്നു.
അവിടെ ആംബുലൻസിന്റെ നിലവിളികളില്ലായിരുന്നു.
പകരം, അമ്മുവിന്റെ വളകളുടെ കിങ്ങിണിനാദവും, അവളുടെ മടിയിൽ തലവെച്ചുറങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിന്റെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഒരു ദിവസം, ജനലിലൂടെ നോക്കിയ ഡോക്ടർ അവൻ്റെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു: “അവന്റെ തലച്ചോറ് പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അവൻ ജീവിക്കുന്നത് ഒരു മിഥ്യാ ലോകത്താണ് “
എന്നാൽ ആ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മുവിന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“അമ്മൂ, പുറത്തുള്ള മനുഷ്യർ എന്തിനാ എപ്പോഴും കരയുന്നതും വഴക്കടിക്കുന്നതും? അവർക്ക് നമ്മളെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചൂടെ?”
അമ്മു അതിന് മറുപടിയായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു കാണും. ആ ചിരിയിൽ അഭയം കണ്ടെത്തി സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ മടിയിലേക്ക് തലവെച്ചു.
അങ്ങനെ ഒരു രാത്രിയിൽ, ആ മുറിയിൽ വീണ്ടും ആ അത്ഭുതം നടന്നു.
പതിവുപോലെ തണുത്ത നിലത്ത് കിടന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ മിടിപ്പുകൾ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്.
ജനലിനു പുറത്ത് കാറ്റ് പൈൻ മരങ്ങളെ തലോടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ആ മുറിയിലാകെ മല്ലികപ്പൂക്കളുടെ ഒരു സുഗന്ധം പടർന്നു.
മുറിയുടെ നടുവിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ പ്രഭാവലയം തെളിഞ്ഞു വന്നു
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് അമ്മു ഇറങ്ങി വന്നു! ഇത്തവണ അവൾ വായുവിൽ തീർത്ത ഒരു നിഴലായിരുന്നില്ല…
സാരിത്തുമ്പ് ഉലച്ച്, കാൽച്ചിലമ്പുകൾ കിലുക്കി അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അവളുടെ കൈകളിൽ, ചോരപ്പൈതലിന്റെ നവജാത സുഗന്ധമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നു!
“സിദ്ധൂ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
സിദ്ധാർത്ഥ് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
അവൻ സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് നോക്കി, പിന്നെ അമ്മുവിലേക്കും.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പ്രകാശത്തിന്റെ തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മതി സിദ്ധൂ… നമ്മൾ ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ജീവിച്ചു തീർത്തത് ഒരു ആയുസ്സിന്റെ മുഴുവൻ പ്രണയമാണ്. ഇനി നമുക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ലോകമുണ്ട്. അവിടെ ആശുപത്രികളില്ല, വിയോഗങ്ങളില്ല, മരണവുമില്ല…”
അമ്മു ആ കുഞ്ഞിനെ അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.
ആദ്യമായി ആ പിഞ്ചുമേനിയിൽ തൊട്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് വർഷങ്ങളായി അടക്കിവെച്ച കണ്ണീർ മഴയായി പെയ്തിറങ്ങി.
അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഭ്രാന്തിന്റെ അവസാനത്തെ ഇരുട്ടുമതിലുകളും തകർന്നു വീണു.
അവൾ അവന്റെ കൈപിടിച്ചു.
മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് ആ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പുറത്ത് നാട്ടുകാർ പൂട്ടിയിട്ട ആ വലിയ ഇരുമ്പുവാതിൽ അവർക്ക് മുന്നിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു പാതയായി മാറി.
പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ, വീട്ടുകാർ വന്ന് മുറി തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ കട്ടിലിൽ ശാന്തനായി ഉറങ്ങുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെയാണ് കണ്ടത്.
അവന്റെ ചുണ്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
മെഡിക്കൽ സയൻസ് പറഞ്ഞു, “അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചുപോയി” എന്ന്.
പക്ഷേ, അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നുല്ലോ… അവൻ അവന്റെ അമ്മുവിന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും കൈപിടിച്ച്, നക്ഷത്രങ്ങൾ പൂക്കുന്ന ഏതോ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് എന്നേക്കുമായി യാത്രയായിരുന്നു എന്ന്.
അവിടെ അവർ മൂന്നുപേരും മാത്രമായി, ഏറ്റവും സന്തോഷത്തോടെ… എന്നും!
ബാഹ്യലോകത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് കഷ്ടപ്പെടുകയും യാഥാർത്ഥ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഒരു സാധു രോഗിയായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവനെ സംബന്ധിച്ച്, മരണം കവർന്നെടുത്ത തന്റെ പ്രണയത്തെയും കുഞ്ഞിനെയും സ്വന്തം മനസ്സുകൊണ്ട് അവൻ അമരത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയായിരുന്നു.
പുറത്തെ യാഥാർത്ഥ്യം അവന് നരകമായിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ആ ഭ്രാന്ത് അവന് ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു.
ലോകം കണ്ടത് അവന്റെ പരാജയമായിരുന്നെങ്കിൽ, അവൻ ജീവിച്ചു തീർത്തത് പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും പൂർണ്ണമായ ഒരു പ്രണയകഥയായിരുന്നു.
Follow and support
✨മഷി✨
📖 കഥ തുടരാം
“ചെറു കഥകൾ”ന്റെ അടുത്ത അധ്യായങ്ങൾ
അക്ഷരത്താളുകളിൽ വായിക്കൂ →
📱 അക്ഷരത്താളുകൾ ആപ്പിൽ വായിക്കൂ
- ✓ കൂടുതൽ സൗകര്യപ്രദമായ വായന
- ✓ പുതിയ അധ്യായങ്ങൾ കണ്ടെത്താം
- ✓ ഏകദേശം 7 MB മാത്രം
✍️ എഴുതി വരുമാനം നേടൂ
നിങ്ങളുടെ കഥകളും നോവലുകളും അക്ഷരത്താളുകളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കൂ. വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ച് നിങ്ങളുടെ എഴുത്തിലൂടെ വരുമാനം നേടാം.
Unlock Your Imagination: Start Generating Stories Now! Generate Stories
Get all the Latest Online Malayalam Novels, Stories, Poems and Book Reviews at Aksharathalukal. You can also read all the Latest Stories in Malayalam by following us on Twitter and Facebook
പുതിയ നോവലുകളും കഥകളും ദിവസവും ഇന്ബോക്സില് ലഭിക്കാന് ന്യൂസ് ലെറ്റർ സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്യാം
©Copyright work - All works are protected in accordance with section 45 of the copyright act 1957(14 of 1957) and shouldnot be used in full or part without the creator's prior permission