ഒടുവിൽ അവൾ പ്രദീപിൻ്റെ നെഞ്ചിൽ വീണു!

💝പ്രദീർഷ💘 – ആമി_കൃപ_

Love, Drama, Others · 18 അധ്യായങ്ങൾ

📖 ഈ കഥയുടെ മുഴുവൻ അധ്യായങ്ങളും അക്ഷരത്താളുകളിൽ വായിക്കാം →

അധ്യായം 1 – 💝പ്രദീർഷ💘 1

വിധി അവളെ പ്രദീപിന് മുന്നിലെത്തിച്ചു. പക്ഷെ, ആ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹമല്ല, വെറുപ്പായിരുന്നു! അവൾക്ക് അവനെ മാറ്റാൻ കഴിയുമോ?

𝐏𝐚𝐫𝐭 𝟏

കല്യാണമണ്ഡപത്തിലെ കനത്ത മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളും ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്ന നാദസ്വരത്തിന്റെ ശബ്ദവും വർഷയുടെ കാതുകളിൽ ഒരു മൂളൽ പോലെയാണ് വന്നു പതിച്ചത്. ചുറ്റും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം അവളുടെ മനസ്സ് തരിച്ചുപോയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ തന്റെ ജീവിതം ഇത്രമേൽ മാറിമറിയുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല.
എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു. ഇന്നലെ ഇതേ സമയം അവൾ കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വന്ന് അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. രാത്രിയോടെ അച്ഛന് പെട്ടെന്നുണ്ടായ കടുത്ത നെഞ്ചുവേദനയും, തുടർന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിലെ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പും ഇപ്പോഴും ഒരു ദുസ്വപ്നം പോലെ അവളുടെ കണ്ണിലുണ്ട്. ഡോക്ടർമാർ കൈമലർത്തിയപ്പോൾ, ഹോസ്പിറ്റൽ കിടക്കയിൽ വെച്ച് ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കൊണ്ട് അച്ഛൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. തന്റെ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തായ വിശ്വനാഥന്റെ മകന് വർഷയെ വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുക്കണം എന്നത് അച്ഛന്റെ വർഷങ്ങളായുള്ള ആഗ്രഹമായിരുന്നു. തനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മകളുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു താലി കാണണം എന്ന അച്ഛന്റെ കണ്ണീരോടെയുള്ള അപേക്ഷയ്ക്ക് മുന്നിൽ വർഷയ്ക്ക് മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് വെറും മണിക്കൂറുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ഈ കല്യാണമണ്ഡപത്തിലേക്ക് അവൾ വധുവായി എത്തിക്കപ്പെട്ടത്.
വരന്റെ വീട്ടുകാരും വർഷയുടെ അമ്മാവനും ചേർന്നാണ് എല്ലാം പെട്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചത്. തന്റെ ജീവിത പങ്കാളിയാകാൻ പോകുന്ന ആളെ ഒന്ന് കാണാനോ സംസാരിക്കാനോ ഉള്ള സാഹചര്യം വർഷയ്ക്ക് കിട്ടിയില്ല.ഇനി അങ്ങോട്ട് എന്തൊക്കെയാണോ ജീവിതത്തിൽ നടക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ച് അതും കൂടാതെ തന്റെ മനസ്സ് നിറയെ അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക മാത്രമായിരുന്നതിനാൽ അവൾ കൂടുതൽ അതിന് ശ്രമിച്ചതുമില്ല.എല്ലാരും വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു വിധിക്ക് സ്വയം വിട്ടുകൊടുത്ത്, ഒരു യന്ത്രപ്പാവയെപ്പോലെ അമ്മായി എടുത്തു നൽകിയ ചുവന്ന കാഞ്ചീപുരം പട്ടുസാരിയും അണിഞ്ഞ് അവൾ മണ്ഡപത്തിൽ വന്നിരുന്നു.
“മോളേ… ദേ മകൻ താലി കെട്ടാൻ പോകുന്നു. നേരെ നോക്ക്…” വലതുവശത്തിരുന്ന അമ്മായി വർഷയുടെ തോളിൽ തട്ടി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
വർഷയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പതിന്മടങ്ങായി വർദ്ധിച്ചു. തന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് നീണ്ടുവന്ന, സ്വർണ്ണത്താലി കോർത്ത മഞ്ഞച്ചരട് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ പുരുഷന്റെ കൈകളിലേക്ക് അവൾ നോക്കി. വിരലുകളിൽ നേർത്ത വിറയലോടെ, എന്നാൽ ശക്തമായി ആ കൈകൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലിച്ചരട് മുറുക്കി. മൂന്ന് കെട്ടുകളും വീണു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളവർ അർച്ചനയർപ്പിച്ചു. മന്ത്രകോടിയും കയ്യിലേന്തി, തന്റെ നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്താനായി ആ കൈകൾ പതുക്കെ ഉയർന്നപ്പോഴാണ് വർഷ ആദ്യമായി തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയത്.
ഒരു നിമിഷം വർഷയുടെ ശ്വാസം പൂർണ്ണമായും നിലച്ചുപോയി! നെഞ്ചിടിപ്പ് കാതുകളിൽ വന്ന് അടിക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി ആ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“പ്രദീപേട്ടൻ…!!”
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ആരുമറിയാതെ ആ പേര് മന്ത്രിച്ചു. അവൾക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വർഷങ്ങളായി അവൾ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന, കോളേജ് കാമ്പസിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ വെച്ച് ആരുമറിയാതെ നോക്കി നിന്നിട്ടുള്ള, അവളുടെ ഒരേയൊരു വൺസൈഡ് ക്രഷ്! തന്റെ ഡയറിത്താളുകളിൽ മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്ന,പ്രണയം കൊണ്ട് നിറച്ച തന്റെ പ്രദീപേട്ടൻ! പ്രദീപ് വിശ്വനാഥ്! താൻ പ്രണയിച്ച ആൾ തന്നെയാണ് തന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയിരിക്കുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവ് വർഷയിൽ ഒരു നിമിഷം വലിയൊരു ആനന്ദം നിറച്ചു.
എന്നാൽ, ആ സന്തോഷം അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. പ്രദീപിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയ വർഷയുടെ ഉള്ളിലെ സന്തോഷമെല്ലാം പെട്ടെന്ന് തണുത്തുറഞ്ഞുപോയി.
ആ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയ വധുവിനെ നോക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹമോ, സന്തോഷമോ, കൗതുകമോ ഒട്ടുമില്ലായിരുന്നു. പകരം കടുത്ത ദേഷ്യവും, തികഞ്ഞ നിരാശയും, ഒപ്പം അടക്കിപ്പിടിച്ച അറപ്പും മാത്രമായിരുന്നു പ്രദീപിന്റെ ആ കാപ്പിക്കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. തന്റെ ജീവിതം ആരോ തട്ടിയെടുത്തതുപോലെയുള്ള ഒരു ഭാവമായിരുന്നു അവന്. വീട്ടുകാരുടെ കടുത്ത നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി മാത്രം, മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണ് അവൻ ഈ കല്യാണം കഴിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് ആ മുഖം വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വർഷയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു സെക്കൻഡ് പോലും നോക്കാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തതുപോലെ അവൻ പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു.
ചടങ്ങുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പ്രദീപിന്റെ വലിയ കാറിലിരുന്ന് അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുമ്പോഴും അന്തരീക്ഷം കനത്തതായിരുന്നു. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരിക്കുന്ന ഡ്രൈവർ മാത്രമാണ് വണ്ടിയിലുണ്ടായിരുന്നത്. ബാക്ക് സീറ്റിൽ പ്രദീപിനോട് ചേർന്ന് വർഷ ഇരുന്നു. കാറിനുള്ളിലെ എസിയുടെ തണുപ്പിലും വർഷയുടെ കൈപ്പത്തികൾ ഭയം കൊണ്ട് വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പ്രദീപ് ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിച്ചില്ല. അവൻ പൂർണ്ണമായും അവന്റേതായ ഏതോ ലോകത്ത് എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച് ഇരിക്കുവായിരുന്നു… എന്തോ ആളെ വിളിച്ചു ഡിസ്റ്റർബ് ചെയ്യാനും തോന്നിയില്ലാ….വർഷ അങ്ങോട്ട് പിന്നെ നോക്കാതെ തിരിഞ്ഞിരുന്ന്. പ്രദീപ്‌ വണ്ടിയുടെ വിൻഡോ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഗൗരവത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. അവൻ ശ്വാസം വിടുന്നത് പോലും കടുത്ത ദേഷ്യത്തോടെയാണെന്ന് വർഷയ്ക്ക് തോന്നി. താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച പ്രദീപേട്ടൻ ഇന്ന് തന്റെ ഭർത്താവായി തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും, തങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രകാശവർഷങ്ങളുടെ അകലമുണ്ടെന്ന് വർഷ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കാറിന്റെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ മാഞ്ഞുപോകുന്നത് നോക്കി അവൾ കണ്ണീരടക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
വൈകുന്നേരത്തോടെ അവർ പ്രദീപിന്റെ തറവാട്ടു വീട്ടിലെത്തി. വിസ്താരമുള്ള, പഴമയും പുതുമയും ഒത്തുചേർന്ന വലിയൊരു വീട്. പ്രദീപിന്റെ അമ്മ സുമംഗല വലിയൊരു നിലവിളക്കുമായി അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ ഉമ്മറത്തുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് മാത്രമാണ് വർഷയ്ക്ക് ഒരല്പം ആശ്വാസം നൽകുന്ന പുഞ്ചിരി കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.
“കയറി വാ മോളേ… എന്റെ പ്രദീപിന്റെ കൂടെ ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമായി നീ ജീവിക്കണം,” വർഷയുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് സുമംഗല പറഞ്ഞു.
പ്രദീപ് ആർക്കും പിടികൊടുക്കാതെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയിരുന്നു. ചടങ്ങുകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, രാത്രി പത്ത് മണിയോടെയാണ് വർഷയെ പ്രദീപിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്. പ്രദീപിന്റെ അമ്മായിമാർ അവളെ മുറിയിലാക്കി, പുറത്തുനിന്ന് വാതിൽ ചാരി പോയപ്പോൾ വർഷയുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മുറി വളരെ മനോഹരമായി ഒരുക്കിയിരുന്നു. കട്ടിലിൽ മുല്ലപ്പൂക്കൾ വിതറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സൈഡ് ടേബിളിൽ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പാലും വെച്ചിട്ടുണ്ട്. വർഷ പതുക്കെ ആ പലഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്തു. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ വന്ന് നിന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൾ പ്രദീപിനെ കാത്തുനിന്നു.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്ന് പ്രദീപ് അകത്തേക്ക് കയറിവന്നു. അവന്റെ കല്യാണ വേഷമെല്ലാം മാറി ഒരു സാധാരണ കറുത്ത ടീഷർട്ടും ട്രാക്ക് പാൻ്റുമായിരുന്നു വേഷം. മുറിയിലേക്ക് കയറിയ ഉടനെ അവൻ വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു. പിന്നീട് കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്ന മുല്ലപ്പൂക്കളെ ഒരുതരം പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി.
വർഷ തല താഴ്ത്തി, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പാലുകപ്പ് അവന് നേരെ നീട്ടി. “പ്രദീപേട്ടാ… ഇത്…” അവളുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.
പ്രദീപ് ആ കപ്പ് വാങ്ങിയില്ല. പകരം അവൻ വർഷയുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. അവന്റെ ഉയരത്തിന് മുന്നിൽ വർഷയ്ക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. പ്രദീപ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് രൂക്ഷമായി നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കനൽ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഒരു കാര്യം നീ ഇപ്പോഴേ നിന്റെ മനസ്സിൽ നന്നായി ഉറപ്പിച്ചുട്ടോ വർഷാ…” ഒട്ടും ദാക്ഷാന്യമില്ലാത്ത, അത്രമേൽ തണുത്ത സ്വരത്തിൽ പ്രദീപ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഓരോ വാക്കും ഒരു ചാട്ടവാറടി പോലെ വർഷയുടെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു.
“ഈ കല്യാണം എന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണീരിന് മുന്നിൽ എനിക്ക് തോറ്റുകൊടുക്കേണ്ടി വന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം നടന്നതാണ്. നിന്റെ അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടല്ല ഞാൻ ഇതിന് സമ്മതിച്ചത്. എന്റെ അമ്മയുടെ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ വേണ്ടി മാത്രം! നിന്നെ എന്റെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കാൻ എനിക്ക് ഈ ജന്മത്ത് കഴിയില്ല. കാരണം, എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് മാത്രമേ സ്ഥാനമുള്ളൂ. അവൾ കഴിഞ്ഞേ എനിക്ക് ഈ ലോകത്ത് വേറെ ആരുമുള്ളൂ…”
പ്രദീപിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വർഷയുടെ കയ്യിലിരുന്ന പലഗ്ലാസ് താഴെ വീഴാൻ പോയി. അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് അത് ടേബിളിൽ വെച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ട്…” പ്രദീപ് തുടർന്നു, “ഒരു ഭാര്യയുടെ അവകാശവുമായി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരരുത്. എന്റെ ശരീരത്തിലോ എന്റെ ജീവിതത്തിലോ നിനക്ക് യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ നമ്മൾ ഭാര്യയും ഭർത്താവുമായിരിക്കും. പക്ഷേ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ നീ എനിക്ക് വെറുമൊരു അപരിചിത മാത്രമാണ്. എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ച ഒരു അപരിചിത!”
അത്രയും പറഞ്ഞ് പ്രദീപ് കട്ടിലിൽ നിന്നും ഒരു തലയിണയും പുതപ്പുമെടുത്തു. വർഷയെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ അവൻ മുറിയുടെ മൂലയിലുണ്ടായിരുന്ന സോഫയിലേക്ക് പോയി കിടന്നു. സെക്കൻഡുകൾക്കകം അവൻ മുറിയിലെ മെയിൻ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു. സോഫയുടെ സൈഡിലുള്ള ഒരു ചെറിയ നൈറ്റ് ലാമ്പ് മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ കത്തുന്നത്.
മുറിയിലാകെ ഇരുട്ട് പടർന്നപ്പോൾ വർഷയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ തടസ്സമില്ലാതെ കവിളിലൂടെ താഴേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി. താൻ വർഷങ്ങളായി ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച, ആരാധിച്ച പ്രദീപേട്ടന്റെ അടുത്തുനിന്നുമുള്ള ഈ ആദ്യരാത്രിയിലെ അവഗണന അവളുടെ ഹൃദയത്തെ തകർത്തു തരിപ്പണമാക്കിയിരുന്നു. തന്റെ വൺസൈഡ് പ്രണയം ഇങ്ങനെയൊരു പരീക്ഷണത്തിൽ കൊണ്ടെത്തിക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല.
എങ്കിലും, ഏതോ ഒരു കോണിൽ അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു: ‘സാരമില്ല… പ്രദീപേട്ടന് ഇപ്പോൾ ദേഷ്യമാണ്. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ, എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം പ്രദീപേട്ടൻ മനസ്സിലാക്കും. അന്ന് എന്നെ ഈ നെഞ്ചോട് ചേർക്കും…’ ആ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷയിൽ, താലിമാലയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച്, കട്ടിലിന്റെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടി വർഷ വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞു.

(തുടരും…)
——————————

📖 കഥ തുടരാം

“💝പ്രദീർഷ💘”ന്റെ അടുത്ത അധ്യായങ്ങൾ
അക്ഷരത്താളുകളിൽ വായിക്കൂ →

CONTINUE READING

📱 അക്ഷരത്താളുകൾ ആപ്പിൽ വായിക്കൂ

• ✓ കൂടുതൽ സൗകര്യപ്രദമായ വായന
• ✓ പുതിയ അധ്യായങ്ങൾ കണ്ടെത്താം
• ✓ ഏകദേശം 7 MB മാത്രം

OPEN ANDROID APP

✍️ എഴുതി വരുമാനം നേടൂ

നിങ്ങളുടെ കഥകളും നോവലുകളും അക്ഷരത്താളുകളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കൂ. വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ച് നിങ്ങളുടെ എഴുത്തിലൂടെ വരുമാനം നേടാം.

ഇപ്പോൾ എഴുതിത്തുടങ്ങൂ →

✍️ ആമി_കൃപ_-ന്റെ കൂടുതൽ കഥകൾ →